Als er een dierbare overlijdt zijn er weinig dingen meer echt belangrijk. Wat heb je dan nog aan
FACEBOOK en
TWITTER, je wilt je verdriet niet delen met de hele wereld, maar alleen met je naasten en zij die de overledene ook hebben gekend.
Het gewone dagelijkse leven staat even stil.
Mijn schoonzus was nooit getrouwd geweest en dus moesten wij, de broers en schoonzussen alles regelen, waaronder de rouwkaart. Op de voorkant wilden we een afbeelding van een schilderij van haar. En toen kwam
PICASA om de hoek kijken, want de afbeelding moest een beetje opgepimpt worden.
Omdat er een aantal nabestaanden in het buitenland woont, had opsturen van de rouwkaart geen zin, dat zou veel te lang gaan duren. Lang leve de
DIGITALE POST.
De rouwadvertentie die in
Trouw stond was ook op de
ONLINE versie van die krant te zien.
Het plaatje van een schilderspalet om op de liturgie te zetten was snel gevonden via
GOOGLE
Kortom... zelfs (en misschien wel juist) in tijden van verlies en verdriet is de
COMPUTER en alles wat er mee samenhangt onontbeerlijk geworden.
Maar toch... het mooie zelfportret dat mijn overleden schoonzus met verf en kwast geschilderd heeft is in het echt duizendmaal mooier dan de opgepimpte versie op de rouwkaart.
Ik ben er de trotse bezitter van.
